czwartek, 15 października 2015

Podziękowania

Zakładając tego bloga przez myśl mi nie przeszło, że będzie się on cieszył takim zainteresowaniem. Cieszę się, że mogłam pokazać wam życie w USA takim, jakie naprawdę jest. Podróże kształcą :) Natomiast w XXI wieku wcale nie trzeba nigdzie jechać, aby się czegoś dowiedzieć. Wystarczy pogrzebać w internecie i poczytać podróżniczego bloga. Nie będzie to to samo, ale zawsze jakaś część, na pewno cenna.

Wszystko się kiedyś kończy - dzisiaj piszę ostatni post na tym blogu. Dziękuję wam za ogromne zaangażowanie, komentowanie, krytykowanie i chwalenie. Dzięki wam rozwinęłam się i wkroczyłam na wyższy poziom pisarstwa :) Dziękuję tym pięćdziesięciu jeden osobom, które obserwują bloga, a także tym, które czytają go regularnie. Nie pisałabym tego posta, gdyby nie wy. Dziękuję także wszystkim, którzy choć raz tutaj zajrzeli. Mam nadzieję, że dowiedzieliście się czegoś ciekawego.

Nie mogę przeciągać tego bloga w nieskończoność. Moja "Amerykańska przygoda" zakończyła się, teraz każde wspomnienie leży w jednym z postów i czeka na kolejnych czytelników. Nie usuwam bloga ani nie czynię go prywatnym, mam nadzieję, że jeszcze komuś przydadzą się zarówno wiedza jak i pierdółki tu spisane. Swoją działalność przerzucam całkowicie na YouTube, zapraszam was wszystkich na kanał "Ameryka oczami nastolatki". Dalej będę kręcić filmiki o życiu w USA, ponieważ mam jeszcze wiele do pokazania. A kiedy odwiedzę w przyszłości hostów czy koleżanki z zagranicy, postaram się nakręcić jak najwięcej ciekawych materiałów.

Goodbye everyone! I already miss y'all!

środa, 7 października 2015

Przeciętna amerykańska nastolatka

W różnych częściach świata ludzie inaczej wyglądają, inaczej się ubierają, inaczej się zachowują, inaczej reagują w danych sytuacjach, inaczej się odżywiają. Dzisiaj podam wam "przepis" na amerykańską nastolatkę. Oczywiście traktujcie to z przymrużeniem oka, nie każda dziewczyna w USA codziennie tak wygląda i tak się zachowuje, ale patrząc ogólnie, a nie jednostkowo, jest to prawda.

1. Kubek ze Starbucksa.
Większość licealistek posiada samochód i dojeżdża samodzielnie do szkoły. A że po drodze zawsze jest Starbucks, gdzie przepyszna kawa kosztuje ok. 4$ (jak w Polsce 4 zł), to dlaczego by tam nie zajechać? Rano każdy jest przecież śpiący, poza tym taki kubek to +10 do szpanu.

Serio, tak jest. 90% osób przychodzi do szkoły z kubkiem pełnym napoju, kupionym w drodze do szkoły. Nie zawsze jest to Starbucks, czasem Sonic (mam o nim filmik na YouTubie, jakby kogoś interesowało), SacPac czy cokolwiek innego. W takim kubku mieści się ponad litr napoju, z wyjątkiem Starbucksa, tam pół litra i oni wypijają dwa takie kubki dziennie, przecież w drodze powrotnej ze szkoły także trzeba się napić (o czymś takim jak woda zapomniano). W ten sposób Amerykanie konsumują kilkaset gramów cukrów prostych dziennie. Ciekawe, dlaczego są grubi i chorują...

2. iPhone
Absolutnie każdy ma tutaj iPhona, biedni starsze wersje (czytaj: 5c i 5s), reszta 6. Elita ma nowy model już w dniu premiery. Te telefony są dla nich dość tanie, w końcu przeciętne zarobki to 4-5 tys. dolarów miesięcznie u niższej średniej klasy. Nastolatki przychodzą do szkoły z MacBookami, każde dziecko posiada iPada od najmłodszych lat (jest to standard, podobnie jak kojec czy pampersy). Ile osób, tyle iPhonów. Piszą na nich notatki, robią zdjęcia tekstom w książkach, nauczyciele tworzą specjalne gry na telefon, w które gra się na lekcjach. Podoba mi się takie wykorzystanie telefonów do nauki, sama korzystam z tego codziennie na studiach.


3. Plecak JanSport
Plecak z tej firmy ma co druga osoba. Próbowałam się dowiedzieć, dlaczego, ale nikt nie znał odpowiedzi na to pytanie. Wszystkie plecaki JanSport mają ten sam krój, różnią się za to kolorami. Na korytarzach jest bardzo kolorowo, co przypadło mi do gustu. Oczywiście ta firma nie jest monopolistą - indywidualiści chcący wyrazić siebie mają plecaki np. z Hogwartu, za to stylowe dziewczyny - elita, plecaki od designerów Michael Kors i Louis Vuitton. Niewiele osób używa toreb, za to są tacy (zazwyczaj gracze futbolu), którzy przychodzą do szkoły z samym telefonem. W końcu notatki się dostaje, a ołówek można pożyczyć od nauczyciela.


4. Luźny T-shirt
Idzie korytarzem dziewczyna. Starbucks, iPhone 6, przyjechała do szkoły Lexusem. Nierzadki widok. Buty Tory Burch, plecak Michael Kors, jeansy Abercrombie... i zwykły T-shirt za 2$. To bardzo powszechny widok i nikt nie widzi w tym nic dziwnego. W końcu po co ubierać się w jakieś niewygodne bluzki z dziwnych materiałów. Wygoda przede wszystkim.






5. Kozaki i długie kremowe skarpetki
Niezależnie od pory roku co druga dziewczyna jest tak ubrana. W końcu w szkole zawsze jest zimno (przez klimatyzację), na pewno się nie zgrzeje. Kozaki są wysokie, prawie do kolan, a kremowe skarpetki wystają 3-5 cm powyżej linii, gdzie kończy się but. Bardzo spodobała mi się ta moda i sama kupiłam sobie podobny zestaw :)



6. Smycz
Szkolny regulamin wymaga, aby każdy uczeń nosił na szyi swój identyfikator, taką jakby legitymację. Nie wolno go zdejmować (ale kto by tego przestrzegał...). Ludzie nie przepadają w tym kraju za kolorem czarnym, a właśnie taka jest smycz zapewniana przez szkołę, więc kupują sobie kolorowe smycze. Grube i chude, jednokolorowe i tęczowe, wyszywane cekinami lub własnoręcznie dekorowane. Na nich zawieszają ID. Bardzo mi się ten zwyczaj spodobał, smycz stawała się częścią garderoby.




7. Fryzura "na szybko"

O ile część osób codziennie rano układa włosy i robi pełny makijaż, o tyle większość związuje je w byle jakiego koka czy kucyka, ewentualnie zostawia tak, jak się ułożyły podczas snu. Któregoś dnia dyskutowaliśmy z nauczycielką od psychologii, ile czasu kto poświęca rano na zrobienie fryzury. Nauczycielka - 15 minut. Bardzo popularna cheerleaderka - 0 minut. Powiedziała, że tego dnia nawet nie przeczesała włosów. Co prawda dzień czy dwa wcześniej musiała je ułożyć, widać było, że są zakręcone na lokówce, ale tego ranka w ogóle się nimi nie przejmowała. Bo po co? Dobrze wyglądała.


Jak wam się podoba takie podsumowanie? O czym chcielibyście przeczytać w kolejnych postach? A może jest coś, co powinnam zmienić? Jestem otwarta na sugestie :)

Do zobaczenia w następną środę!

środa, 30 września 2015

Wrażenia po trzech dniach studiowania

Kiedy w zeszłym tygodniu zobaczyłam mój rozkład zajęć, stwierdziłam, że rzucam studia. Nie z powodu nadmiaru lekcji, ale przez ich rozrzucenie w czasie. Przykładowo w poniedziałek o siódmej rano mam się stawić na wykład, potem przeegzystować dwie godziny na kampusie, iść na kolejny wykład, wrócić do domu, a wieczorem wrócić na ćwiczenia. Co za @%^$#&$ ułożył taki rozkład zajęć?!

Postanowiłam, że tak być nie może, nie będę marnować czasu na nicnierobienie i dojazdy. Wydrukowałam rozkład zajęć i nożykiem powycinałam to, co mi nie pasuje i poprzeklejałam na lepsze terminy. Wypełniłam dziury i przeniosłam część popołudniowych zajęć na rano. No, taki rozkład mogłam znieść. Uff...

W piątek odbyło się oficjalne rozpoczęcie roku akademickiego. Wysłuchałam przemówień kilku osób, jedne mnie zaciekawiły, inne wręcz przeciwnie (przezorny zawsze ubezpieczony, wzięłam ze sobą książkę!). Przeraziłam się ilością ogłoszeń typu "startuje program <rzuć palenie>", "nie mieszajcie drinków z używkami" itp. Gdzie ja jestem?! Co to za planeta?! Z kim ja żyję?! Aha, to przecież Polska. To zdezorientowanie na twarzy... No cóż, jakoś przeżyję, zapewne nie ja jedna.

Z takim oto niezbyt entuzjastycznym nastawieniem udałam się na pierwszy wykład w poniedziałek o siódmej rano. I nie macie pojęcia, jak pozytywnie się zaskoczyłam! Wykładowca był zabawny, tematy całkiem interesujące, nie zapowiada się, abyśmy musieli ślęczeć nad książkami w wolnym czasie, nikt nie sprawdza obecności, no po prosu raj! Podobne wrażenia mam z pozostałych zajęć, mam kilku naprawdę wspaniałych nauczycieli, po których widać, że pasjonują się tym, co robią. Oczywiście po fali dobrych wrażeń nadeszło zło, a mianowicie wykład, na którym o mały włos nie zasnęłam, podobnie jak reszta studentów. Siedząc w przedostatnim rzędzie nasłuchałam się całkiem celnych porównań (iście homeryckich) i epitetów z porządną dozą słów na "k", "g" i "ch" określających wykładowcę. Nie wróżę tym zajęciom wysokiej frekwencji.

Studia bardzo mi się spodobały. Nie trzyma się nas w salach "do dzwonka" - jak skończymy rozmowę, to do widzenia, wracamy godzinę wcześniej do domu. Udało mi się odrobinę zmienić rozkład zajęć i nie muszę dojeżdżać cztery razy dziennie, co najwyżej dwa, a że nie mam daleko, to nie narzekam. 20 km dziennie na rowerze nie zaszkodzi mi. Mam fajnych nauczycieli, ciekawe przedmioty, planuję dołączyć do koła naukowego, muszę się tylko na któreś zdecydować, bo jest ich sporo.

Uderzyło mnie podobieństwo studiów do amerykańskiego liceum. Stosunek ucznia do nauczyciela, możliwość wyboru kierunku (to akurat oczywiste), co skutkuje zadowoleniem z zajęć, prowadzenie lekcji poprzez prezentacje, pomaganie uczniom i zachęcanie do aktywności, a nie pokazywanie, że są beznadziejni, na dodatek tolerancja wobec tego, co w liceum i wcześniejszych szkołach często było zabronione. Spodobało mi się :) Jedyna rzecz, której mi brakuje, to klasy ozdobione przez nauczycieli kolorowymi plakatami, memami, plakatami filmowymi, zdjęciami, cytatami, itp. Tutaj sale są takie puste i bez życia. Niestety amerykański układ sprawdza się tylko wtedy, kiedy nauczyciel ma swoją salę, a to jest w tym przypadku niewykonalne. Trudno, i tak jestem zadowolona!



sobota, 26 września 2015

Poradnik wymieńca - Jaką fundację wybrać?

Na wstępie zapraszam was na mój nowy instagram: mariakrasowska :)

Nadeszła jesień - czas planowania wymian i wypełniania aplikacji. Przyszli wymieńcy są podekscytowani czekającą ich przygodą (bo jeszcze nie mają pojęcia, ile papierkowej roboty ich czeka :D). Często pojawia się pytanie: Jaką fundację wybrać?

Wchodzimy na stronę biura podróży Foster, gdzie mamy do wyboru kilkanaście fundacji. Na pozór niczym się nie różnią, oprócz ceny. Wchodzimy w Google i trafiamy na Rotary, Why Not USA i różne inne. Tam znów mamy do wyboru pozornie identyczne fundacje.

NO ALE SKORO SĄ IDENTYCZNE, TO SKĄD ROZBIEŻNOŚĆ CEN OD 5000$ DO 20.000$?!

Nie jestem jasnowidzem i nie mam wiele doświadczenia - w końcu wyjechałam z tylko jedną fundacją, innych nie przetestowałam. Ale rozmawiając z koleżankami z innych fundacji i czytając blogi wymieńców doszłam do pewnych wniosków, więc podzielę się z wami moją wiedzą.

Co oferują fundacje, co może wpływać na cenę:
- orientation, najczęściej w Nowym Jorku, czyli kilkudniową wycieczkę ze zwiedzaniem miasta i poradami różnych ludzi dotyczących wymiany, wliczoną w cenę wymiany
- bilet lotniczy wliczony w cenę wymiany
- kieszonkowe na wymianie
- lepsze warunki na miejscu, np. umowa zobowiązująca host rodzinę do płacenia za wasz lunch itp.
- fundacje kasujące 20 tys. $ wysyłają was do szkół prywatnych

Więcej różnic z opisu fundacji raczej nie znajdziecie. Ale różnice są. Tańsza fundacja nie bez powodu oferuje niską cenę:
- mało płaci koordynatorom, którzy wskutek niskiej pensji pracują w dwóch/trzech pracach na raz, nie mają na nic czasu i totalnie olewają swoich podopiecznych
- znajduje rodziny na odwal, żeby tylko znaleźć miejsce dla jak największej ilości wymieńców i zgarnąć kasę
- nie ma nic w ofercie, żadnego orientation, wycieczek, biletu lotniczego.

Natomiast droga fundacja wręcz przeciwnie.

Oczywiście wiele zależy od rodziny, na jaką traficie, od szkoły i koordynatora. W droższej fundacji macie większe szanse na życie w Amerykańskim Śnie, natomiast jadąc z tańszej fundacji prawdopodobnie powtórzycie moją historię, choć znam nieliczne osoby, które są bardzo zadowolone z ISE. Ja jednak odradzam. Dlaczego? Jak czytaliście bloga, to wiecie. Jeśli nie, to przeczytajcie.

Wiem, że w Polskich realiach zarobkowych wyjazd z najtańszą fundacją to często jedyna możliwość, a i tak mocno nadszarpuje budżet rodzinny. Do tego to kieszonkowe! Czyi rodzice są w stanie wybulać 300$ miesięcznie na wasze potrzeby w USA? Jeśli jesteście w takiej sytuacji, to nie martwcie się. Jedźcie. Gwarantuję wam, że spokojnie przeżyjecie mając 50$ miesięcznie na różne wydatki. Kto chce zaszaleć i zasponsorować sobie całkiem nową garderobę (patrz: ja), może znaleźć pracę jako opiekunka do dzieci i zarabiać 10$ na godzinę. Polecam :)

A złą rodzinę można zmienić, więc tego też się nie obawiajcie :)

czwartek, 24 września 2015

Wyprawa rowerowa

Wczoraj pokonałam lenistwo, wsiadłam na rower i z bagażnikiem pełnym "Wysp X" wybrałam się na objazd bibliotek w celu sprzedaży książki. Nie jeżdżę do każdej biblioteki z osobna, odwiedzam tylko gminne, ponieważ tylko one mogą zawierać transakcje. Planowałam wybrać się do najbliższej gminy, potem wrócić do domu i napisać nowego posta jak w każdą środę. Jak się domyślacie, plan uległ zmianie. Stwierdziłam, że skoro już się fatygowałam te 10 km przez górzysty teren, to zajadę do następnej gminy. Szybko tego pożałowałam. Niestety, wyznaczanie trasy w mapach Google nie poinformowało mnie, że droga wiedzie po stromiznach. No ale skoro już zaczęłam jechać, to nie będę się wracać. Powoli powoli dopedałowałam do kolejnej gminnej biblioteki. Odpoczęłam, sprzedałam książki, zjadłam kanapkę i wyciągnęłam telefon z torby. Stwierdziłam, że nie chce mi się wracać do domu 20 km po piekielnie górzystym terenie, więc włączyłam mapę i (jakbym wcześniej tego dnia nie dostała nauczki) wyszukałam trasę do kolejnej gminy i biblioteki, na południe, aby zawrócić do Rzeszowa i stamtąd udać się do domu bez jazdy po górach. Taaaaak...

Na początku trasa wiodła cały czas pod górę. Do tego była 14:00, najmocniejsze słońce, zero cienia. "Jestem już tak wysoko, kiedyś ta góra musi się skończyć" - pomyślałam, pewna, że wkrótce będę jechać z górki i sobie odpocznę. Ale góra się nie kończyła. Parę razy zeszłam z roweru, żeby odpocząć, bo nawet na jedynce nie miałam siły jechać. Już miałam zawracać, kiedy z przeciwka wyjechała rowerem emerytka na składaku i popędziła w dół. Uznałam, że skoro jedzie w dół, to albo już jechała w górę, albo dopiero będzie, a skoro ona może, to ja też. No i pojechałam dalej. Góra się nie kończyła. Domów stało coraz mniej. Góra wciąż się nie kończyła. Wyjechałam z terenu zabudowanego. Góra wciąż się nie kończyła. Przestałam wymijać samochody, widziałam tylko jakiś traktor. Góra wciąż się nie kończyła. Skończyła się droga asfaltowa. Góra wciąż się nie kończyła. Nawigacja wyprowadziła mnie w pola i straciłam nadzieję na powrót do cywilizacji. A góra wciąż się nie kończyła. NO ILEŻ MOŻNA, KIEDYŚ MUSI SIĘ SKOŃCZYĆ!!!!!!!!!!! I po godzinie mordęgi w końcu dotarłam na szczyt.

Szczerze mówiąc, było warto. Wyjechałam chyba na najwyższą górę w okolicy i roztaczał się z niej przepiękny widok. Zobaczyłam cały Rzeszów, odkryłam też pole wiatrakowe na wschód od miasta, o którym nie miałam pojęcia. Wsiadłam na rower i ruszyłam dalej. Na początku po równym terenie, potem z górki. Powoli zaczęły pojawiać się domy, napotkałam mnóstwo ogródków pełnych dyń, potem wjechałam do jakiegoś miasteczka. Udało mi się dotrzeć do biblioteki. Przejechanie tych 10 km zajęło mi półtorej godziny.

Nie miałam siły jechać daleko, więc pojechałam do mamy do pracy (to tylko 10 km, pfff... po tym, co dzisiaj przejechałam, to pikuś) i razem wróciłyśmy do domu z rowerem załadowanym do samochodu.

Po przejechaniu tych 40 km w ekstremalnych warunkach nie pojadę do kolejnej biblioteki aż do czasu otrzymania prawa jazdy. Nie ma mowy.

czwartek, 17 września 2015

Wywiad i nowe filmiki

Dzisiaj mam dla was kilka internetowych nowości z moim udziałem. Ostatnio dostałam bardzo miłą propozycję wywiadu od jednej z blogerek, rezultaty prezentuję poniżej, dodałam też nowe filmiki na oba moje kanały na YouTube, które możecie tu obejrzeć.

Tutaj znajdziecie wywiad ze mną, w którym zdradzam, jak zaczęłam przygodę z serwisem YouTube, jaka jestem naprawdę, skąd czerpię inspirację oraz mówię co nieco na inne tematy:
http://milaa-my-world.blogspot.com/2015/09/wywiad-z-marysia-krasowska.html

Zapraszam do obejrzenia BFF Tag, który nagrałyśmy z Susi w przedostatni dzień wymiany:

A oto przepis na fantastyczne i w pełni zdrowe naleśniki z dynią, wprost idealne na jesień, gdyż mamy sezon na to warzywo:

Zrecenzowałam dla was książkę "Dieta bez pszenicy":


Na koniec razem z Mają podajemy nasz adres korespondencyjny:

Naszło mnie na wspomnienia i postanowiłam sprawdzić, co napisałam na blogu 365 dni temu:

Znaleźliście coś dla siebie w "ramówce"? ;) Dajcie znać w komentarzach!

środa, 16 września 2015

Poradnik wymieńca #5 - Kultura po amerykańsku

Wymieniec jadąc do innego kraju przeżywa szok kulturowy. Czasem mniejszy, czasem większy, ale zawsze jakiś. Z niektórych różnic pomiędzy kulturą Amerykanów a swoją często nie zdaje sobie sprawy aż do momentu, kiedy wyjdzie na głupka czy na chama. Co kraj to obyczaj. I choć USA nie różni się bardzo od Polski, to niektóre zwyczaje mnie zaskoczyły.

Amerykanie to niezwykle kulturalny naród. Ich hymn powinien brzmieć "proszę, dziękuję, przepraszam". Nie miałam o tym pojęcia, kiedy tam przyjechałam, więc przystosowywałam się do życia w nowym środowisku poprzez obserwację. Co kilka sekund słyszałam "dziękuję" z jednej strony, "proszę" z drugiej. Kiedy na lekcji nauczyciel puszczał kserówki po klasie i stos docierał do mnie, a ja przekazywałam go dalej, zawsze słyszałam "dziękuję" od osoby za mną. Na początku wydawało mi się to bardzo dziwne. Po co dziękować komuś za podanie kawałka papieru?! To tylko kartka! Nie rozumiałam tego. Ale kiedy wchodzisz między wrony, musisz krakać tak jak one, więc po pewnym czasie przywykłam i sama zaczęłam wszystkim za wszystko dziękować.

Po powrocie do Polski przeżyłam szok, społeczeństwo wydawało mi się nadzwyczaj chamskie i niekulturalne. Jadę rowerem, zjeżdżam komuś ze ścieżki, aby mógł przejechać, a on ani "be", ani "me", nawet na mnie nie spojrzał. Stoję przy kasie w supermarkecie, a tu jakaś baba pcha się za mnie, żeby odłożyć koszyk, z wzrokiem jakby chciała mnie zabić za to, że istnieję. Idę chodnikiem i mijam się z kimś nieznajomym, a on udaje, że mnie nie widzi i ma naburmuszoną minę. Ludzie drodzy, weźcie się uśmiechnijcie i zacznijcie używać magicznych słów!

Po kilku tygodniach przeszło mi, w końcu taki już jest nasz naród :) Ale siebie z powrotem nie zmieniłam, dalej mówię ludziom z uśmiechem "dzień dobry", nawet jak ich nie znam. Chyba że podejrzanie wyglądają, wtedy się nie odzywam. Znacznie częściej używam też słowa "dziękuję", w końcu nie zaszkodzi :) Oczywiście zachowuję umiar w tych manierach, bo by mnie wzięli za wariatkę! Poza tym uważam, że w Ameryce przez częstotliwość mówienia tych słów straciły one znaczenie. Nie wiadomo, czy ktoś naprawdę jest nam wdzięczny, czy dziękuje odruchowo, jak zaprogramowany robot. to samo tyczy się przeprosin, proszenia oraz kultowych "Hi, how are you?" (nikogo nie obchodzi, jak się masz) oraz "Have a great day!" (co za różnica, czy będzie dobry czy zły, i tak już wychodzisz). Na to pierwsze zawsze odpowiadasz "I'm good", choć często jest to kłamstwo. ALE mimo tego twój nastrój się poprawia, po prostu dlatego, że to powiedziałeś. Miło jest usłyszeć te magiczne słowa i człowiekowi od razu poprawia się samopoczucie.

Co się tyczy magicznych słów: Od przybytku głowa nie boli. Co za dużo, to nie zdrowo.

A teraz rada dla wymieńców: dziękujcie wszystkim za wszystko, przepraszajcie i proście na każdym kroku. Jeśli do taty mówicie "podasz sól?", to do host taty powiedzcie "podasz sól, proszę?". Jeśli do mamy mówicie "pa", kiedy podwozi was do szkoły, do host mamy powiedzcie "bardzo dziękuję za podwiezienie mnie, miłego dnia". Jeżeli przez przypadek dotkniecie kogoś palcem w klasie, powiedzcie "bardzo cię przepraszam". Nie ważne, jak dziwne i nienaturalne może wam się to wydawać, zróbcie to. Te słowa okażą się naprawdę magiczne i zaskarbicie sobie przyjaźń wielu osób.

Natomiast jeśli ich nie powiecie, wiele osób pomyśli, że jesteście zwykłymi chamami. Serio! Dowiedziałam się o tym wszystkim od drugiej host mamy, Jenn, która była otwarta na świat i wyjaśniała mi wszystkie amerykańskie zwyczaje. Dopiero wtedy zrozumiałam, że poprzez nieamerykańską kulturę dałyśmy z Mirabelle pierwszej host mamie dodatkowy powód, aby nas nienawidziła. Może nie podziękowałyśmy za obiad?

Jeżeli jesteś tegorocznym lub byłym wymieńcem, podziel się swoim zadaniem w komentarzach :) Jak wygląda kultura w miejscu, w którym przyszło ci żyć?

środa, 9 września 2015

Na zdrowie - zadbaj o siebie, a może dożyjesz 140 lat!

Jeśli śledzicie mój kanał na YouTube pt. "Zwariowani", to z pewnością jesteście w temacie i możecie kliknąć krzyżyk w prawym górnym rogu ekranu, chyba że posiadacie Maca, wtedy w lewym. Krótka dygresja o komputerach, a raczej o oprogramowaniach: ostatnio ktoś mi napisał w komentarzu pod jednym z filmików, że tak narzekałam na MacBooka, a dalej z niego korzystam i przerabiam na nim filmiki. Otóż wiedzcie, że tylko do tego mój Mac się nadaje (zaznaczam, że mój, nowsze pewnie są lepsze). Ma świetny program do obróbki filmów - iMovie, lepszy do wielu dostępnych na rynku, prosty, szybki i z fajnymi efektami. Nie można go dostać na Windowsa, szukałam wszędzie i nie znalazłam. Dlatego zdecydowałam się na zatrzymanie Maca i używam go tylko i wyłącznie do obróbki filmów. Wszystko inne wygodniej mi robić na Windowsie. Może ma na to wpływ o dwa cale większy ekran ;)

Przejdźmy do tematu. "Na zdrowie" to nowa seria filmików na moim kanale. Jak sama nazwa wskazuje, mówię w nich o zdrowiu, głównie o zdrowym odżywianiu, ale nie tylko, bo zdrowie to o wiele więcej. Zainspirowałam się na wymianie w Ameryce, gdzie według mnie życie jest bardzo niezdrowe. Niezdrowa żywność i chemia otaczająca człowieka z każdej strony - w jedzeniu, w kosmetykach, w środkach myjących i piorących, w powietrzu. W Polsce powoli idziemy w tą stronę. Dlatego postanowiłam zmienić świat. Jak to mówią, zmianę należy zacząć od siebie i tak też zrobiłam, pracuję nad tym każdego dnia. Idę głównie za przykładem Beaty Pawlikowskiej, ale nie tylko. Efekty? Schudłam już 5 kg bez żadnych starań. Jem ile chcę, co chcę, śpię ile chcę, robię co chcę, ćwiczę co chcę i kiedy chcę. Spalanie kalorii to efekt uboczny moich działań. Jem zdrowo, unikam kontaktu z chemią, a moje ciało, które w ten sposób wzmacniam, samo decyduje o tym, jaka waga jest dla niego najlepsza. O tym przeczytacie w książkach Pawlikowskiej, które serdecznie polecam (nie, nikt mi nie zapłacił za ich reklamę, po prostu są fantastyczne).

Być może wiele moich pomysłów wyda wam się dziwnych, kontrowersyjnych, bezsensownych, ale liczę na to, że znajdą się tacy, którzy odnajdą w nich coś dla siebie. Sądząc po komentarzach pod dotychczas dodanymi filmikami, wiele osób skorzystało z podanych przeze mnie przepisów i są zachwyceni. Na razie nie ma ich wiele, ale co poniedziałek pojawia się nowy.



Co konkretnie jest w moich filmikach?

Przepisy na zdrowe jedzenie, które da wam energię i chęć do życia a nie do spania. Śniadania, obiady, kolacje, przekąski. Głównie wegetariańskie i wegańskie, ale od czasu do czasu pojawia się mięso. Trzymam się "Diety bez pszenicy", gluten w moich przepisach znajdzie się między innymi w płatkach owsianych, jednak nie jest on zmodyfikowany jak pszenny i nie zauważyłam, aby mi szkodził. Staram się, aby wszystko było tanie i możliwe do wykonania przez przeciętnego nastolatka, a przede wszystkim smaczne i pożywne. W końcu kto by miał ochotę na niedobre jedzenie, nie mówiąc już o sterczeniu w kuchni i gotowaniu jakiegoś nieapetycznego gniota. Podaję tylko moje ulubione i sprawdzone przepisy.

Recenzje książek o zdrowym odżywianiu. W końcu skądś trzeba czerpać wiedzę o tym, co jest dla nas dobre, a co szkodzi. To co wiemy, to tylko kropelka, a czego nie wiemy, cały ocean. W szkole nas nie nauczą, dlatego trzeba samemu o siebie zadbać i zainwestować w książki. Osobiście polecam te autorstwa Beaty Pawlikowskiej. Szybko i ciekawie wyjaśnia sprawy, nawiązuje do większości tematów związanych z jedzeniem i nie tylko. Dopiero jej książki dały mi potężnego kopa do działania, za to wiele dowiedziałam się z innych, czytanych wcześniej. Zamieszczam recenzje wszystkich przeczytanych przeze mnie pozycji.

Co nieco o ruchu i zdrowym trybie życia. O ćwiczeniach na odchudzanie, o tym, jak się więcej ruszać, jaki sport uprawiać. Dostałam wiele próśb o filmiki na ten temat, już wkrótce właśnie o tym wam opowiem.

Kosmetyki i środki czyszczące. Ile tam jest chemii!!! Naprawdę możesz się obyć bez szamponu do włosów, dezodorantu i pasty do zębów ze sklepu. Sprawdziłam to na własnej skórze i jak dotąd dalej mam znajomych, nikt nie uciekł ;) Włosy myję jajkiem z dodatkiem soku z cytryny. Ty też spróbuj. Zawsze możesz wrócić do szamponu. Ja wiem, że nie mogę. Wypróbowałam różne szampony "delikatne", "naturalne", "bez soli", "bez siarczanów", "bez parabenów" i wiele innych "bez", problem polegał na tym, że wszystkie były niekompatybilne z moimi włosami. Albo w ogóle nie myły, albo miałam wrażenie, że się nie zmywały, albo już na drugi dzień miałam tłuste włosy. Wodą bym lepiej umyła. Za to po myciu jajkiem z cytryną są idealne. Puszyste, miłe w dotyku, naturalne, odżywione, suche (ale nie przesuszone), żadnego łupieżu i innych niepożądanych tworów skórnych. Nie udało mi znaleźć naturalnego odpowiednika toniku i dalej używam sklepowego z firmy Soraya, ale poza tym nie stosuję żadnych chemicznych kosmetyków. Przepisy na nie wszystkie znajdziecie w przyszłych filmikach, mam nadzieję, że się wam sprawdzą :)

Ciekawostki. Wiedzieliście, że są plemiona na świecie, których członkowie dożywają 140 lat i jest to u nich standardem? Dowiedziałam się o tym na wystawie ludzkiego ciała w USA, na którą pojechaliśmy w ramach wycieczki szkolnej z Anatomii. Nazwano ich mianem "Centenarians", po polsku "centarianie", "centenarianie", czy prościej - "ludzie długowieczni". Przekopałam internet w dwóch językach, wypisałam wszystkie ważne i ciekawe informacje, po czym nagrałam o tym filmik. Jest to temat stosunkowo mało zbadany, za to jak ciekawy!

Oto filmiki, które wyszły dotychczas, kolejne w każdy poniedziałek o 17:00:





niedziela, 6 września 2015

Rok wymiany w zdjęciach

Zebrałam najlepsze zdjęcia z całego roku na wymianie i stworzyłam z nich filmik. Przy oglądaniu wracają wszystkie wspaniałe wspomnienia i jedyna myśl, jaka się pojawia, to: "Dlaczego wymiana się skończyła?! Ja chcę jeszcze raz!!!". No, może jeszcze jedna: "Dlaczego Hiszpania, Niemcy, Ekwador i Chiny są tak daleko?!". Obejrzyjcie sami: