Czas zakrętów i zwrotów akcji

Witajcie po kolejnej długiej przerwie. Ostatnio miałam tyle na głowie, że nie miałam czasu napisać choćby jednego akapitu. Tyle się dzieje! Mnóstwo osób mnie pytało, jak się ma moja sytuacja hostrodzinna, czy coś się zmieniło, jak się miewamy z Mirabelle itp. No więc odpowiadam, że jakoś się trzymamy, jest lepiej z wielu powodów. Nie będę się tu rozpisywać, ponieważ ów blog jest dostępny dla wielu niepożądanych osobników, które mogą odebrać następujące treści jako niekorzystne dla ich osoby, co z kolei wpłynie na mnie i nie będzie to pozytywny wpływ. 

Z powodu wielu zwrotów akcji w ostatnich dniach zawieszam bloga na kilka dni. Prawdopodobnie napiszę jakiegoś posta, może dwa, ewentualnie dziesięć, tego nie wiem. Zdaję sobie sprawę, że ten post jest dziwny i tajemniczy, ale nie chcę zbyt wiele zdradzać, bo może mi to zaszkodzić. Wszystko jest na dobrej drodze do hepiendingu.

Noc filmowa

Piątek. Same w domu. Nuda. Pomysł? Noc filmowa!


Dziś wieczorem zorganizowałyśmy sobie z Mirabelle noc filmową. Po południu rozmawiałyśmy z koordynatorką, więc jesteśmy bardzo szczęśliwe, szczegóły już niedługo :) Host mama jest na trzydniowym szkoleniu, reszta host rodziny pojechała na mecz futbolu, więc musiałyśmy zorganizować sobie czas. Po ugotowaniu prawdziwej chińskiej zupy i chińskich pierogów z krewetkami wyjęłam z filmoteki hostów film „Matylda”, który uwielbiam od zarania dziejów, przygotowałyśmy przekąski i zasiadłyśmy przed telewizorem.

Stwierdzam, że mój angielski się poprawił. Jeszcze przed wyjazdem oglądałam filmy i seriale po angielsku i je rozumiałam, ale teraz mam wrażenie, że rozumiem więcej. Film był genialny, to jeden z moich ulubionych filmów wszech czasów (uwielbiam wszystkie filmy, w których główną rolę grają dziewczynki, zawsze się z nimi utożsamiałam). Mirabelle nigdy o nim nie słyszała, ale bardzo jej się podobał. Nie wiem, co oni tam w Chinach oglądają, ale mam wrażenie, że są mocno zacofani, bo ona nie zna żadnych znanych filmów. Wszystkie „strasze” sceny przeżywała na głos, wciąż powtarzała „o my gosh!”, „so scary!”, albo wdychała powietrze ze zdumienia. Zwątpiłam w chińską telewizję.

Genialnie spędziłyśmy czas! Strasznie się cieszę, że mogłam pokazać Mirabelle prawdziwy film, musimy obejrzeć razem o wiele więcej rzeczy! Do tego obżarłyśmy się piankami marshmallows maczanymi obficie w nutelli, ciastkami, lodami, rurkami z kremem i wafelkami, popijając to Dr. Pepperem. Skutek: nie mogłam zasnąć do 3 w nocy, więc czytałam „Dom Hadesa” i pisałam bloga. Ale było bardzo śmiesznie i fajnie spędziłyśmy piątkowy wieczór, na pewno długo nie zapomnę naszych wygłupów :)

Przesłuchanie do musicalu

Dzisiaj wzięłam udział w przesłuchaniach do świątecznego musicalu organizowanego przez lokalną społeczność, coś w stylu polskiego domu kultury. Ich musicale są bardzo profesjonalne, w Ameryce także w szkołach uczniowie wystawiają sztuki, które są wielkim wydarzeniem. Oglądałam zdjęcia w holu z poprzednich musicali i wyglądają bardzo widowiskowo. Dekoracje są ogromne, ludzie przebrani w efektowne kostiumy, obrazek dosłownie jak z "High School Musical".

Na początku trzeba było wypełnić formularz z informacjami osobistymi i oceną umiejętności tanecznych, następnie robili nam zdjęcia i przypinali je do owego formularza. Z takim pakietem wchodziło się do ogromnego pokoju, gdzie przy stole siedziało cztery osoby, obok stało pianino. Najpierw trzeba było zaśpiewać świąteczną piosenkę - wybrałam "Jingle Bells", śpiewałam to kiedyś w podstawówce przed całą szkołą i nikt nie buczał, więc uznałam, że nie było tak źle :D Wyszło mi całkiem przyzwoicie, dostałam brawa od komisji, wszyscy mi powiedzieli "that was fabulous!", ale jestem pewna, że powiedzieli to każdemu. Kiedy wchodziłam do tego pokoju, to lekko się bałam, ale zostałam powitana jak jakaś sławna artystka, więc szybko mi przeszło. Komisja była pełna entuzjazmu i bardzo przyjazna. Powiedziałam im, że chciałabym dostać jakąś taneczną rolę, zrobiłam gwiazdę na jednej ręce, pochwaliłam się moim kanałem na YouTube, a kiedy usłyszeli, że mam 3.000.000 wyświetleń, to byli pełni podziwu.

P.S. Kilka dni temu wybiło mi 10.000 widzów! DZIĘKI WAM, WSPANIAŁE CZŁOWIEKI :) 5 sezon Zwariowanych już niedługo!

Potem jedna pani z komisji podeszła do pianina i grała różne dźwięki, a ja musiałam je powtarzać, śpiewając. Na początku nie zrozumiałam, o co chodzi w tym zadaniu, więc poszło mi fatalnie, jednak poprawiłam się w drugiej rundzie. Na przesłuchanie przyszło całkiem sporo osób, w tym Kaeleigh, Mirabelle i Cindy - exchange student z Ekwadoru. Mam nadzieję, że dostanę jakąś rolę.

Po skzloe posmśyłzy z Mirabelle do pkrau, aby "wyzdaworpić psy na scaper". Zszwae to rmioby, kidey cmechy zowdzainć do koordrotanyki i nie żyyzmcy sobie żadnych podułschuycąjch wynderch maocch. Pozormiyałwaśmy z kodroynkrotaą i powizdeiała nam, że poratsa się jak najbyzsciej znźelać dla nas jakieś rnidzoy, ponaweiż nie mmeżoy żyć w tcikah waaknurch. Nie bdęę wam opdaiwoać szzcłógeów z żiyca w tej snjati Augiazsa, jest po prtsou masanczyrkie, ale trzamymy się dznleiie i dmejay radę :) Aż się cieszę, że końmyzcy szkołę pnźóo, czaasmi nie cchę wacarć do dmou. Mam nadeizję, że skbyzo uda nam się coś zneimić!

Spotkanie z Rickiem Riordanem

W poniedziałek mieliśmy wolne od szkoły z okazji dnia Krzysztofa Kolumba. Przez cały dzień uczyłam się na sprawdzian z psychologii, ponieważ to mój najbardziej zaawansowany przedmiot. Nie jest trudny, ale wymaga pracy. Najpierw przeczytałam 60 stron podręcznika A4, co zajęło mi bardzo dużo czasu, ponieważ czytanie po angielsku skomplikowanego teksu ze zrozumieniem to nie taka prosta sprawa. Wystarczy zgubić jedno zdanie i trzeba się wrócić, bo nie wiadomo, o co chodzi w dalszej części. Na szczęście gruba książka = książka bardzo szczegółowa, wiec coś tam w głowie zostaje. Nie trzeba nic wkuwać na pamięć, wystarczy wszystko raz przeczytać. Autor ubarwia tekst historiami z życia wziętymi, np. co się stało osobie, która miała uszkodzone corpus callosum w mózgu, wiec ciekawie się to czyta. Po przeczytaniu wszystkiego musiałam wypisać definicje wszystkich nowych psychologicznych słówek z listy nauczycielki, których było kilkadziesiąt. To ma nam pomoc w zapamiętaniu informacji (i rzeczywiście pomaga), poza tym dostajemy dobra ocenę w łatwy, choć pracochłonny sposób. Na koniec powtórzyłam co ważniejsze informacje i tym oto sposobem minęło mi 6 godzin. Ale test poszedł mi bardzo dobrze, na pewno lepiej niż poprzednie testy, wiec było warto, poza tym wiedza z psychologii przydaje się w życiu, zauważyłam, ze bardzo często jej używam, wiec czas poświęcony na naukę nie jest czasem zmarnowanym.

Wieczorem pojechałam z Johnem na spotkanie z Rickiem Riordanem do Austin. Tłum, jaki zebrał się przed wejściem, bardzo mnie zaskoczył. Musiałam odstać swoje w mega długiej kolejce, ale było warto. Po drodze spotkałam gościa przebranego za Pana D. (wtajemniczeni w Percy'ego wiedzą, o co chodzi), zachowywał się tak samo jak oryginał. Każdemu przechodniowi mówił "Dopiero tu przyszedłeś, a już mnie denerwujesz!" i rozśmieszał wszystkich, przez cały czas zachowując pokerową twarz. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie zrobiła sobie z nim zdjęcia :D

Dostałam "Krew Olimpu" z autografem Ricka, w twardej okładce! Kocham twarde okładki, a tym bardziej autografy! Następnie mogłam sobie wybrać koszulkę: pomarańczową z Obozu Herosów lub fioletową z obozu Jupiter. Wybrałam pomarańczową, strasznie się ucieszyłam z tej koszulki, ponieważ dosłownie kilka godzin wcześniej miałam ją kupić na eBayu, ale o niej zapomniałam. Chcę się przebrać za Annabeth na Halloween, wiec mi sie przyda. Stwierdzam, że także jestem dzieckiem Ateny, nienawidzę pająków.

Spotkanie rozpoczęli prowadzący oraz Pan D., rozśmieszając wszystkich swoimi żartami. Najbardziej zdziwiło mnie to, że na spotkanie przyszły głownie dzieci z podstawówki z rodzicami, ludzi w moim wieku było bardzo mało. Ogromna sala teatralna była całkowicie zapełniona, nie zostało ani jedno wolne miejsce. Przyszło pewnie z tysiąc osób, możne nawet więcej. Kiedy Pan D. wkurzył się na drugiego prowadzącego, że zaprasza wszystkich nas do Obozu Herosów, zszedł ze sceny, a po nim wszedł Rick.

Niesamowicie było go zobaczyć na żywo! Do tej pory był dla mnie wirtualna postacią, teraz do mnie dotarło, ze on naprawdę istnieje xD Opowiadał o swoim dzieciństwie i rodzinie, o tym, jak zaczął pisać książki, o czasach, kiedy był nauczycielem itp. 90% tej prezentacji możecie obejrzeć tutaj, prawie nic sie nie zmieniło:

Koszulkę, podpisaną książkę i wspomnienia ze spotkania zachowam na zawsze, było fantastycznie. Przy okazji dowiedziałam się, ze w grudniu będzie spotkanie z Johnem Flanaganem, mam nadzieję, że uda mi się pojechać.

Rick zapowiedział premierę nowej książki:

Brak czasu, brak czasu, brak czasu!

Wczoraj nie było posta, dzisiaj też nie będzie. Po prostu nie mam czasu, żeby cokolwiek napisać, mam nadzieję, że jakoś to przeżyjecie :D Jutro też nie będę mieć czasu, bo są przesłuchania do świątecznego musicalu, więc pewnie napiszę coś dopiero w czwartek - u was będzie piątek. Będę mieć dużo do opowiadania, pewnie podzielę te kilka dni na parę postów. Czekajcie cierpliwie, trzymam kciuki, dacie radę :)

Urodziny host mamy

Rano pomogłam host mamie robić gingerbread pancakes, czyli piernikowe naleśniki. Przeczytałam przepis i uznałam, że wyjdzie z niego coś dobrego i że chcę się nauczyć takie robić, więc najpierw poobserwowałam jak Lynne je robiła, a potem dokończyłam smażenie michy ciasta. Naleśniki wyszły przepyszne, zrobiłam zdjęcie przepisu oraz smażenia, więc możecie spróbować je zrobić i dodać amerykańskiego akcentu do śniadania. Ciasta było dwie porcje, wyszło z tego 40 pancakesów.

Po południu z okazji urodzin Lynne pojechaliśmy na lunch do tajskiej restauracji, którą host mama bardzo lubi. Oprócz mojej host rodziny przyszło 4 innych gości. Mogłam zobaczyć, jak wygląda przyjęcie urodzinowe w Ameryce (i zarazem dodać kolejny punkt do listy "Rzeczy, które są lepsze w Polsce"), oraz spróbować tajskiego jedzenia (uwielbiam je!). Na początku każdy z gości dostał menu i rozpoczęło się wielkie wybieranie spośród tajemniczych nazw jeszcze bardziej tajemniczych potraw. Wszystko było dla mnie nowe i nie miałam pojęcia, czego powinnam spróbować, na szczęście pomógł mi John, polecając Satay, czyli mięso na patyku. Stwierdziłam, że chętnie spróbuję czegoś dziwnego i zaryzykowałam zamówienie tego dania.

Zamówiliśmy także kilka przystawek, którymi się wszyscy podzieliliśmy. Pierwszy raz jadłam małże i stwierdzam, że są całkiem dobre, smakują jak ryba (kocham rybę). Drugą przystawką były kulki ryżowe, także bardzo dobre, wyglądały jak okrągłe nuggetsy. Na końcu podano nam zawijane krewetki, co prawda nie mam pojęcia, w co je zawijano, ale były pyszne i smakowały jak krokiety xD

Potem dostaliśmy dania główne. Moje składało się z kilku kawałków kurczaka na patyku położonych na sałacie, gałki ryżu, surówki ogórkowej (kilku kawałeczkach ogórka pływających w ostrym sosie) oraz sosu z orzechów ziemnych, przypominającego płynne i niesłodkie masło orzechowe. Sos wygrał bitwę na najlepszy składnik lunchu, był bezkonkurencyjny. A to wszystko wyglądało tak:

Na koniec zjedliśmy tort nieumywający się z polskim tortem pod żadnym względem, kupiony w H-E-B przez Erin, ale deser to deser, zawsze jest na niego osobny żołądek :)

Po lunchu pojechaliśmy do galerii handlowej i mimo że byliśmy tam dłużej niż ostatnim razem, to i tak nie obeszłam wszystkich sklepów, bo zabrakło mi czasu. Miałam zamiar kupić sobie zegarek, gdyż poprzedni się przeterminował i pękł od niego pasek, ale wszystkie były brzydkie, żaden do mnie nie "przemówił". Poczekam, może kiedyś znajdę naprawdę fajny, spróbuję przekopać cały eBay, prawdopodobnie natknę się na coś ciekawego.

Wszystkie sklepy są tu inne niż w Polsce. Nie ma marek, które znamy, np. C&A, New Yorker, KappAhl, nawet H&M nie widziałam, choć podobno jest w innej galerii. Za to mają tu sporo innych fajnych sklepów. Mierzyłam jeansy z Abercrombie i się w nich zakochałam, dawno nie miałam na sobie spodni, które tak dobrze leżą. Ale ich nie kupiłam, postanowiłam sobie, że kupię je kiedy schudnę, dzięki temu będę mieć motywację, żeby nie jeść tyle słodyczy ile jem teraz. Aż tak źle nie jest, jem tu najmniej z moich znajomych, jednak Amerykańskie słodycze są naprawdę dobre i wciągają, a brzuch rośnie. Masło orzechowe... Hersheys Cookies&Cream... Oreo... miętowe M&M's... i tak w nieskończoność. Obejrzyjcie mój filmik o sklepach spożywczych w USA, sami zobaczycie, że mają tu wiele ciekawych rzeczy i aż chce się spróbować WSZYSTKIEGO!

A propos słodyczy to kupiłam sobie popcorn dyniowo-piernikowy w Popcornopolis (cha cha cha, pal licho odchudzanie!) - sklepie, w którym sprzedają jedynie popcorn i mają co najmniej dwadzieścia smaków. Dają darmowe próbki wszystkiego, więc spróbowałyśmy z Mirabelle kilku popcornów, dyniowy bardzo nam posmakował. Do tego mieli promocję - kup jeden dyniowy popcorn, drugi dostaniesz gratis. No więc skorzystałyśmy z niej i kupiłyśmy dwa popcorny za 8$. Ten popcorn jest tak dobry, że aż szkoda mi go jeść (no i dobrze, muszę schudnąć). Odkupiłam grzechy półgodzinnym joggingiem po powrocie do domu, popcorn czeka na zjedzenie w ciemnych, mrocznych i dalekich zakamarkach pokoju (czytaj: szuflada).

mój popcorn - porównanie wielkości do książki

Spotkanie rodzinne oraz azjatycki market

Mój mózg dziś zwariował i obudził mnie o 6:00, czyli po pięciu godzinach snu. U nas słońce wschodzi o 7:30, więc było kompletnie ciemno, środek nocy. Już nie mogę się doczekać zmiany czasu, wstawanie rano to nic przyjemnego przy takich ciemnościach. Zaczęłam od napisania posta z poprzedniego dnia, w tym tygodniu nie mam na nic czasu i piszę posty rano. Potem musiałam się czymś zająć - zazwyczaj sobotnie poranki spędzam na Skypie, ale było zbyt wcześnie na wydzieranie się do ekranu (legenda głosi, że ktoś kiedyś mówił cicho, rozmawiając przez Skypa), ponieważ reszta domowników wstaje późno, więc postanowiłam zrobić laurkę urodzinową dla Lynne. Wyszło mi nawet nieźle, ułożyłam własny urodzinowy wierszyk, co nie było takie łatwe, ponieważ znalezienie rymów po angielsku to katorga - nic do niczego nie pasowało, a jak znalazłam jakieś rymujące się słowo, to nie miałam pomysłu, w jakim zdaniu go użyć.

Przed południem hości pojechali na pogrzeb kogoś z rodziny Lynne, po czym wrócili po nas i pojechaliśmy na spotkanie rodzinne do domu tej zmarłej osoby. Chyba nie wypada nazywać tego "imprezą", ale przypominało imprezę rodzinną w Polsce, oczywiście było wiele różnic. Po pierwsze, było bardzo dużo ludzi, więc nie sposób było zamienić słowo z każdym. Na zewnątrz ustawiono wielki stół, przy którym siedziało ze 20 osób, drugie tyle znalazło sobie miejsce gdzieś wewnątrz domu. Różnica nr 2: nawet nie wiem, kto był gospodarzem, ponieważ owa osoba nie musiała nic robić. Przy wejściu do domu na stoliku leżały jednorazowe talerze, sztućce i kubki, a dalej był szwedzki stół, więc każdy gość nakładał sobie co chciał i ile chciał. To samo tyczyło się deseru - kilkanaście rodzajów ciast ustawiono na stole i każdy sam sobie nakładał. Potem trzeba było znaleźć sobie miejsce i zjeść oraz pogadać ze znajomymi. Byliśmy tam około godziny, poznałam kawałek rodziny oraz siostrę Lynne, która była bardzo miła, wyższa o głowę od mojej host mamy, za to młodsza o 8 lat. Była kiedyś w wojsku, więc wyglądała jakby zawodowo pchała kulą :) Nie porobiłam żadnych zdjęć, głupio mi było fotografować czyjś dom, ale znalazłam w Google Grafice coś, co przybliży wam obraz amerykańskich ciast:

Prawie wszystkie ciasta były tartami. Polskie piętrowe placki tu nie istnieją.

Brownie - bardzo dobre

99% ciastek w USA tak wygląda

Najlepsza tarta na świecie - pecan pie.

Upside down pineapple cake

red velvet cake 

lemon bundt cake (bundt = z dziurą w środku)

strawberry bundt cake

pumpkin bundt cake

triple chocolate bundt cake

Po spotkaniu rodzinnym pojechaliśmy do Austin do azjatyckiego marketu. Spodziewałam się małego sklepiku, a zastałam halę wielkości potężnego Tesco. Zrobiłam kilka zdjęć:

to tylko mała część sklepu

Przy wejściu Mirabelle porozmawiała z jakimiś Chińczykami, więc skorzystałam z okazji i wypróbowałam mój chiński. Na razie potrafię powiedzieć 9 zdań, cały czas się uczę. Chińczycy mnie pochwalili, więc chyba nie było tak źle.

Wędrowaliśmy po sklepie z Kaeleigh i Mirabelle przez ponad 2 godziny, exchange siostra zatrzymywała się przy każdej półce i kupiła sobie zapas jedzenia na co najmniej kilka miesięcy. Wszystko w tym sklepie było dziwne, mieli kilka alejek z rozmaitymi produktami zamarynowanymi w słoikach. Nawet orzechy ziemne w czymś utopili i zamarynowali. Lynne i John także kupili sporo produktów, w najbliższej przyszłości pewnie ugotujemy coś chińskiego. John rozmawiał długo z Mirabelle wypytując ją o chińskie potrawy i pomysły na chińskie dania, w tym czasie ja i Kaeleigh robiłyśmy piruety i ćwiczyłyśmy balet, bo się nam nudziło. W wielu sklepach w Ameryce mają fantastyczne podłogi do robienia piruetów!

Kupiłam sobie trzy rzeczy w azjatyckim markecie: bubble tea o smaku truskawkowym w puszce, zupkę chińską, którą poleciła mi Mirabelle oraz cukierki Kopiko - hości nigdy nie widzieli ich na oczy, więc nie są amerykańskie, Mirabelle nie miała pojęcia, co to jest, więc nie są chińskie. Stwierdziłam, że w takim razie są polskie, więc je kupiłam, a co mi tam! Zjem je sobie, kiedy zatęskni mi się za domem.

Moje zakupy prezentują się następująco:

Najlepszy dzień w życiu!

Dziś w szkole mnóstwo uczniów miało na sobie "mums", o których wspomniałam we wczorajszym poście. Ja też miałam swoją "mum". Jest to coś typowo amerykańskiego, host mama zrobiła ją dla mnie i dla Mirabelle też, kiedy robiła "mums" dla Sama i Kaeleigh, i dała mi ją rano, kiedy zeszłam na śniadanie. Ale byłam zdziwiona! Powiedziałam koleżankom kilka dni wcześniej, że nie będę nosić "mum", a tu taka niespodzianka! "Mum" przypomina kwiat, z którego zwisają wstążki, zazwyczaj w kolorach szkoły, które coś symbolizują. W sklepach pełno jest ozdób do "mums",wybór jest naprawdę ogromny. Moja "mum" prezentuje się następująco:

Tradycja noszenia na sobie wielkich kwiatów istnieje jedynie na południu USA - tak poinformował mnie nauczyciel historii, natomiast koleżanki powiedziały mi, że tylko w Teksasie. Nie wiem, w co wierzyć, jednak mam na tańcach koleżankę, która przeprowadziła się tutaj do swojej cioci na pół roku z Kalifornii i nie nosiła dzisiaj "mum", ponieważ o niczym nie wiedziała. Mi koleżanki pokazały zdjęcia już kilka dni temu, więc miałam w głowie jakiś obraz Homecomingu, za to Mirabelle nie miała o niczym pojęcia. Kiedy host mama dała jej zrobioną dla niej "mum", Mirabelle pomyślała, że to jakaś ozdoba do pokoju i zostawiła ją w domu. Całe szczęście, że miała mnie i w ostatniej chwili pobiegła do pokoju, aby przynieść swoją "mum". W autobusie pomogłam jej przypiąć ją do ubrania i wyjaśniłam, co to jest.

Niektóre osoby miały naprawdę potężne "mums". Tego dnia wszyscy uczniowie ubrali się w czerwono-niebiesko-białe ubrania, ponieważ to są barwy szkoły, a dzisiejszy dzień tematyczny właśnie do nich nawiązywał. Szkoła także była udekorowana w tych kolorach. Do tego korytarz wypełniony był dzwonieniem, ponieważ jedną z wstążek na "mum" często bywa dzwoneczek. Oto moja koleżanka Lexa, która miała największą "mum", jaką udało mi się zobaczyć. Niektórzy ją przebili, mając trzy "mums" jednocześnie!

Lexa i jej "mum"

Drzwi do jednej z klas :)

W amerykańskiej szkole nie ma zasad w stylu "dozwolone jest maksymalnie dwa sprawdziany w tygodniu" itp. Możemy mieć i 7 sprawdzianów dziennie, codziennie. W tym tygodniu wszystko skumulowało się na piątek - test z historii oraz quizy z psychologii i angielskiego. Nauczyciel historii przebił wszystkich! Została mu narzucona wersja testu, którą musiał nam dać z polecenia dyrekcji, tak samo inni nauczyciele historii w 11 klasie. Gdy wszyscy zajęli swoje miejsca w ławkach, rozdał nam grube pliki testów zawierające chyba z 10 kartek, po czym wygłosił instrukcje:

- Pierwsza część testu została mi narzucona, więc ku mojemu ubolewaniu muszę wam ją dać. Wybaczcie. Niektóre pytania są całkiem fair, inne są naprawdę głupie. Ale nie martwcie się, szukajcie podpowiedzi! Może coś w tekście da wam wskazówkę... A może jakaś podpowiedź znajdzie się T U T A J... (w tym miejscu wskazał obiema rękami na tablicę, jakby chciał ją pokazać osobie stojącej co najmniej kilometr dalej). Druga część testu została ułożona przeze mnie i ocena z niej będzie o wiele więcej warta. Do roboty!

Po wygłoszeniu monologu zabraliśmy się do pracy, a nauczyciel zaczął zapisywać na tablicy podpowiedzi w stylu "7. Poprawną odpowiedzią mogłoby być C", "13. Zgadujcie, a ja was poprawię". Jedno pytanie brzmiało tak:

17.
I. imię i nazwisko jakiegoś prezydenta
II. Teddy Roosevelt
III. imię i nazwisko innego prezydenta

Prawidłowa kolejność to:
a) I II III
b) I III II
c) II I III
d) III II I

Nie mówiliśmy o tych gościach na lekcji, z wyjątkiem Roosevelta, więc nauczyciel napisał wskazówkę, która brzmiała tak: "Roosevelt był ostatni".


Na psychologii mieliśmy test z części mózgu. Musieliśmy się nauczyć funkcji każdej z części i wiedzieć, gdzie owa część się mieści. Wcześniejsze wykonanie mózgu z Play-Doh pomogło, jednak nie całkiem, ponieważ nasze kolorowe twory nie do końca przypominały prawdziwy mózg i na sprawdzianie mogłam pomylić kilka rzeczy. Aby się lepiej przygotować do quizu, pobrałam na tablet aplikację 3DBrain, w której każda część mózgu jest szczegółowo opisana, więc była większa szansa, że po przeczytaniu coś zostanie w mojej głowie. Bardzo mi ta aplikacja pomogła, po półgodzinnej nauce mogłam wymienić funkcje wszystkich części mózgu.

mój mózg z Play-Doh

Quiz okazał się okrojony do granic możliwości. Dostaliśmy arkusze z wielkim przepołowionym mózgiem wydrukowanym na środku kartki i musieliśmy podpisać każdą z części słówkami z ramki. Wbrew pozorom nie było to łatwe. Podczas nauki przejrzałam wiele obrazów mózgu na Google Grafice i każdy z nich był inny, więc nie sposób było rozpoznać, która część jest która. Ale nie było tak źle, większość chyba podpisałam dobrze, a jak mi się poszczęści, to nawet wszystko :)

Na teatrze przeprowadzamy trzytygodniowy projekt. Pracujemy w parach, moją parą jest Brenda. Tydzień temu czytaliśmy na lekcji "Antygonę" (w amerykańskiej szkole wszystko robimy na lekcji, jest mało zadań domowych, a jeśli już, to służą utrwaleniu wiadomości i są proste) oraz ją omówiliśmy, a następnie każda z par wybrała sobie jeden z kilku dostępnych scenariuszy ze scenami z "Antygony" i teraz na każdej lekcji uczymy się swoich ról, a za niecałe dwa tygodnie będziemy występować. Ja już wykułam na pamięć całą moją rolę (41 wersów!), razem z Brendą przedstawiamy pierwszą scenę w sztuce, ja jestem Ismeną, a ona Antygoną. A tak uczyłam się mojej roli:

Na tańcach skończyliśmy hip hop, mieliśmy już sprawdzian z naszego tańca. Teraz przeszliśmy do baletu. Uczymy się terminologii, część jest mi znana, więc nie jest to trudne, w piątek będziemy mieć z tego test, oraz ćwiczymy przy drążkach. Uwielbiam balet, bardzo mi się podobają nasze lekcje, cieszę się, że zmieniłam podział godzin i wybrałam taniec. Ta klasa jest ciekawa, łatwa, nie ma zadań domowych, do tego co kilka dni mamy wolną lekcję, na której oglądamy filmy, a raczej film sam się ogląda, a my śpimy, jemy i gadamy.

Na angielskim mieliśmy test ze słownictwa. Na początku każdego tygodnia nauczyciel daje nam kartkę z dziesięcioma słowami, my mamy znaleźć definicje tych słów, a następnie omawiamy je wspólnie w klasie. W piątki mamy sprawdziany, mamy dziesięć zdań, które trzeba uzupełnić nowymi słowami, które na szczęście są podane w ramce, więc nie trzeba wiedzieć, jak się je pisze, trzeba tylko znać znaczenie. Co tydzień dostajemy słowa zaczynające się na kolejną literę alfabetu, teraz mieliśmy literę "e", ale czasami może być to co innego, na przykład 10 nazw środków literackich, które trzeba połączyć z definicjami. Zazwyczaj dostaję z tych sprawdzianów 100%, są ekstremalnie łatwe, jednak wiele osób jest tak leniwych, że nie chce im się nauczyć dziesięciu słówek i dostają marne oceny. Zauważyłam, że na lekcjach, które są obowiązkowe, czyli matematyka, angielski i historia, poziom jest bardzo niski. To znaczy: nauczyciele przekazują nam bardzo dużo wiedzy, tylko tym leniom nic nie wchodzi do głowy i oblewają najłatwiejsze testy. Za to na lekcjach, które się wybiera, wszyscy uczą się bardzo dobrze. Myślę, że to dlatego, że tumany wybierają łatwe lekcje, np. malowanie, gotowanie, gdzie nie ma zadań domowych i każdy dostaje "A", za to ci bardziej ambitni wolą uczyć się trudniejszych przedmiotów na poziomie AP, gdzie jest materiał z college'u.

Po powrocie ze szkoły dzień dziesiątego października MMXIV stał się najlepszym dniem w życiu dla mnie i Mirabelle. Kiedy weszłyśmy do domu, na schodach stała wielka paczka z mnóstwem chińskich znaczków przysłana od rodziców Mirabelle. Kiedy to zobaczyła, o mało co nie spadła ze schodów, tak się ucieszyła, a ja razem z nią. Zaczęłyśmy się śmiać i krzyczeć, pobiegłyśmy na górę skacząc i się ciesząc. Zanim weszłyśmy do pokoju, zajrzałyśmy do biura Jonha, gdzie pracował przy komputerze i zapytałyśmy go, czy możemy pojechać któregoś dnia do Austin, ponieważ Mirabelle bardzo tęskni za chińskim jedzeniem i chciałaby kupić sobie coś w chińskim sklepie, oraz chciałybyśmy pojechać do galerii handlowej. Powiedział, że postara się to załatwić, więc być może w ten weekend pojedziemy na zakupy, jeszcze nie wiem. P.S. Mamy wolny poniedziałek, obchodzimy "Columbus Day".

Potem poszłam do mojego pokoju, a tu patrzę, koperta na drzwiach. Otwieram, czytam, rozkminiam... a tu takie coś mnie wita:

Juhu, jadę na spotkanie z Rickiem Riordanem! Okazało się, że John wpisał mnie na listę oczekujących i w środę dostał e-mail z informacją, że w sklepie mają dodatkowe bilety, więc załatwił mi wejściówkę! To mój najlepszy dzień w życiu! AAAAAAAA!!!!!!!!!! W poniedziałek spotkam najlepszego pisarza wszech czasów, moje życie znów ma sens!!! Przez następne piętnaście minut skakałam jak kangur po całym domu i wytworzyłam ogrom kwantów gamma, promieniując radością. Mam nadzieję, że nikt nie będzie miał przeze mnie choroby popromiennej, tyle energii wytworzyłam :)

Potem przygotowałyśmy się z Mirabelle do Homecoming Dance. Zrobiłam jej naprawdę śliczną fryzurę, jestem z siebie dumna, ponieważ pierwszy raz robiłam coś takiego, a wyszło świetnie. Zresztą sami zobaczcie:

warkocz opada z drugiej strony

Najpierw pomagałyśmy przez kilka godzin pracując w budce z paszą. Lubię tam pracować, ludzie są bardzo fajni i non stop żartują, co uwielbiam, a czego mi bardzo brakuje w domu, jednak nadrabiam zaległości rozmowami na Skype :) Po przyjściu do budki i zostawieniu plecaków na półce, zapytałam się jednego gościa, gdzie jest najbliższa łazienka. On na to: "Najbliższa łazienka? Oj, to strasznie daleko! Chodź, pokażę ci." Przygotowałam się na długi marsz na drugi koniec stadionu, a on mi pokazał drzwi ukryte 4 metry dalej xD

Zrobiłam zdjęcie wnętrza budki na waszą prośbę. To jest 1/3 budynku, na zapleczu jest magazyn z napojami i przekąskami oraz kilka lodówek:

O 22:30 na sali gimnastycznej rozpoczął się Homecoming Dance. Powiem wam, że to było lekkie dno. Spodziewałam się czegoś o wiele większego, jakiegoś wielkiego amerykańskiego balu rodem z filmów, a zastałam to:

Widzicie jakichś ludzi? Ja też nie.

Po kilkunastu minutach policzyłam, ile przyszło osób. 60. Aż. Czyli jakieś 2,5% całej szkoły. No i połowa siedziała przy stolikach. No nie, u nas na dyskotekę szli wszyscy oprócz mnie i paru osób, a tu przyszłam ja i parę osób -,- Ale wykorzystałam okazję na maksa (na tyle, na ile się dało, biorąc pod uwagę nudność tego wydarzenia), poznałam jedną koleżankę, pogadałam ze znajomymi, zjadłam pizzę, zatańczyłam kilka tańców razem ze wszystkimi, kiedy leciały piosenki mówiące co trzeba robić, np. tupnij lewą nogą, obróć się, podskocz dwa razy, itp. W sumie to było nawet fajnie :)

Z Cindy - exchange student z Ekwadoru.

Ktoś się pytał, jak wygląda łazienka w szkole, więc zrobiłam zdjęcie. A tak btw, to NIGDY nie ma kolejki. Przenigdy. Zazwyczaj wszystkie kabiny są wolne.